Mijn zoontje grijpt wel eens een keertje mis als het om zijn broodtrommel gaat. Deze vergeetachtigheid komt zelden voor en niet door mij, maar door de andere helft van zijn DNA (wenst mijn ego te vermelden;
ik geef zelfs op vrijdag brood mee, terwijl ze het dan op school bakken) en heb uiteraard andere missers.
Het is niet heel erg hoor, het is nog geen Siberië ten tijde van het communisme, en hopelijk krijgt hij een hapje van de juf, én hij is al om 1 uur uit en dat is ook best lunchtijd. Maar toch heb ik er ‘last’ van zoals je al lezend wellicht vermoedt. Best zielig zo’n beeld van een kleutertje zonder broodtrommel in de daarvoor bestemde mand. Vandaag is hij weer mét broodtrommel op school, maar dat weet híj nog niet. Ik verheug me erop dat hij tijdens de lunchpauze zijn heerlijk gesmeerde boterhammen ontdekt en vol opluchting en misschien wel dankbaarheid zijn tandjes erin zet.
Het leven -met ons als ouders- zit vol verrassingen.
Afgelopen dagen voel ik na over dankbaarheid, vanzelfsprekendheid en niet vanzelfsprekendheid
dit wordt vooral aangeraakt door het meevoelen met mijn zoon, en mijn terugblik op de eigen jeugd. Persoonlijk vond ik het een grote overgang; van mijn prinsessenleven naar de grote-mensen-realiteit. Bij je ouders zeuren om een ijsje, mokkend je kamer opruimen, af en toe helpen met een afwasje. Tot alles zelf doen, elke maand je verantwoordelijkheden nakomen, terwijl je het niet eens bent met de zonnekalender vernoemd naar keizers en voel je je meer een maangodin. Belastingplicht, geld verdienen, schoonmaken, en daarbij voor anderen zorgen die met andere normen en waarden zijn opgevoed of waarvan je vindt dat je die zelf nog een beetje moet opvoeden. Je hoort wel eens van die hallelujah verhalen zoals dat er maar 2 regels waren (het huis en de mensen erin mochten niet stuk maar voor de rest mocht alles). Als chaotica met grote behoefte aan orde zijn dat voor mij te weinig regels; helemaal nu we tijd met zijn vieren in ons wat kleine appartement (van twee eeuwen geleden; geen kunststof en overal a-symmetrische oneffenheden) doorbrengen.
De vanzelfsprekendheid waarmee we als kind onze ouders laten zwoegen zonder een greintje besef wat ze de hele dag (mede voor ons) doen, heeft destijds niet bepaald een dankbare jonge adolescente van mij gemaakt. Die grote dankbaarheid kwam pas met het moederschap, met 27 jaar. Ik kijk liever niet terug naar de op een bepaalde manier grenzeloos verwende 18 jarige die ik was. Lees; Ik wil, ik wil, ik wil…
Ik had geen idee.
Dit is een poging om ouders en mijzelf eraan te herinneren dat we leukere mensen worden als we dankbaarheid en waardering aan ons leven toevoegen; en dan bedoel ik niet op zijn Amerikaans overal automatisch “Thank you” achter te grijnzen (dat zorgt meer voor kaakkramp dan een diep bewustzijn).
Waardering ervaar ik als echt even stilstaan en voelen wat je allemaal van het leven ontvangt en welke weg je (voor) ouders zijn gegaan zodat jij dit leven kan ademen.
Antroposofen gedenken voordat ze (onnadenkend aanvallen op het) eten;
‘We zijn dankbaar voor de weg die het voedsel gegaan is’
Prachtig want zo sta je er tegelijkertijd bij stil welke weg dat is;
en dan wil ik natuurlijk niet voor me zien dat er op die weg een kuikentje zijn snaveltje is afgknipt/afgeschroeid,
of jij wel?
Als ik heb gekookt
wordt mijn hart blij als er blijken van (natuurlijke) waardering worden geuit
van diegene die
de tijd, geld, liefde en aandacht mogen ontvangen van hen die het in hun mond stoppen,
het zijn zij
die niet zelf de borden en gezellige kaarsjes daar hebben neergezet
en tot mijn ergernis vaak mopperend uit hun spel komen; en ook nog dúrven roepen; ‘Water!!’.
Ik wil waardering misschien ben ik wat verbitterd maar toch ga ik nog uitwijden hierover;
niet zo zeer voor de smaak, (die is uiteindelijk subjectief en een blije bijverdienste als het de papillen van mijn medelevers bevalt)
maar voor mijn energie
ik probeer ze vrolijk doch wat eisend mee te geven, ‘ha wat fijn dat je hebt gekookt’,
en daar mag best ‘jammer dit lust ik niet’ opvolgen ná de eerste hap.
Ik merk;
ik trek geen naar beneden hangend (ontevreden) mondje,
dat kan ik niet aan
dan wordt ik innerlijk woest en uiterlijk koud.
Dan ga ik liever in staking,
wat een taak
waarschijnlijk sta ik nu
(als stief & ouder)
oog in oog met het ‘verwende’ kind in mij
van destijds;
een spiegel waar ik tenenkrommend en hoogst verontwaardigd niet in kijken wil.
Lieve ouders en verzorgers ik roep op tot het bijbrengen van dankbaarheid en hapjes bewustzijn,
zodat de toekomst een fijnere plek word,
ik behoed u
wees niet de slaaf van je eigen nageslacht.
Een expert op dit gebied van dankbaarheid is Anika Vervloet, met een door haar toedoen bewuste dochter met wie het werkelijk aangenaam gezelschap is.
Als dit thema je raakt en je wilt je geld goed besteden dan raad ik haar van harte aan.
Aho!