Focus op wat je werkelijk wilt
Daar ging de energie
van de volle maan deze maand over.
In het woord werkelijk, lees ik; ‘ergens mee werken’
en ‘erkentelijk’.
Erkennen is kennen,
naar binnen kijken en jezelf kennen, aanschouwen
wat daar is en daar mee werken.
Focussen op wat je werkelijk wilt –
Wat wil ik kennen,
waar wil ik mee werken, aandacht en energie
aan geven?
Mijn waarheid bestaat
‘in het moment.’
Dat moment kan kort zijn, als ik door een gesprek kennis maak
met een zienswijze
die de mijne overtreft
wordt mijn beeld ineens wijder, groter.
Als ik mij ‘open minded’ openstel
naar het leven
worden mijn ‘waarheden’ aangepast;
Door boeken, vrienden, een shot koffie, een vogel die langs vliegt, iemand die toetert en boos uit het raam hing en schreeuwt.
Bij elke ingeving en gebeurtenis wordt mijn beeld en gevoel over het leven
positief dan wel negatief bijgesteld. Immer in beweging.
Ik twijfel of er iets rotsvast als een ‘ik’ bestaat.
Maak NU de keuze
wat je NU werkelijk vindt en wilt.
Bij mij spreken er dan verschillende delen en rollen.
Gericht naar het IK maar ook naar de OMGEVING.
Als ik terug kijk zie ik Suuz op deze week-endse ochtend ‘loom en een tikkeltje wazig, als een kat op leeftijd, het bed uit, rekkend en strekkend, stap voor stap naar het kopje koffie op tafel. Een dag eerder (een doordeweekse) met kind in de ochtend spits doet het IK denken aan Jufvrouw Bulstronk;(Lees; Roald Dahl, Mathilda) kleren en kind bij elkaar grissend, geen tijd voor ontbijt, nectarine op de fiets, koffie in de hand, driftig en zwetend.
Als laatst
(nog ná het liedje
‘dag mama’s en dag papa’s)
Dantes zijn klas binnen gerent (uiteraard met een wapperend excuus).
Gistermiddag;
Suuz in het bos, navigerend op haar intuïtie, voeten alert op het leven zelf,
zij bepalen welke kant zij opgaan, vol vertrouwen, tijdloos.
Dan toch een tikkeltje angstig voor een man die ze tegenkomt, die (net als zij) niet op het bospad loopt en geen boswachters jasje aan heeft.
Etenstijd; ik zie Suuz koken en praten met ingrediënten, ruziënd met de weegschaal, nerveus van het nr op de playlist die niet past bij haar stemming.
Suuz na een sarcastische opmerking, geraakt en al onderweg naar een replica vol vuur> uit om te vernietigen.
Focussen op wat ík werkelijk wil in het leven?
Voor mij ziet dat er uit als dansen met alle stormen van het leven en genieten van de zon op de rustige momenten, maar of IK dat bepaal?
Die ik verandert,
soms in lieftallig
wanneer ik in het zonnetje lig en ik niets hoef;
van mijzelf en niemand niet.
Vaak, wanneer het kan, ben ik in het bos. Niet uit luiheid. Het is om het contact en de balans en de verbinding met het leven zelf te herstellen
die ik in de chaos van alle dag even ben kwijtgeraakt.
Ja, dat zie ik als luxe, zo vaak in het bos zijn, nee dat kan niet in Afrika als je km moet lopen voor wat je nodig hebt om te overleven.
Nederland kan als een vrij land voelen waar ik me relatief veilig voel als vrouw alleen in de natuur.
FOCUS op wat ik werkelijk wil in het leven is voor mij in elk moment;
er de zin van in zien en voelen.
In de natuur zie ik geen chaos en dat geeft me rust, daar voel ik niet de gejaagheid om de vormen buiten mij te veranderen
(ik zeg niet, hee huppekee boom een beetje harder groeien! LINKS!!! MIER NAAR LINKS!!! Daar ben ik niet geïrriteerd, innerlijk stampvoetend; zoveel frustratie over het onrecht; dat er niemand doet wat ik zeg; dat er niks gaat zoals Ík wil, dat niemand haast of juist rustig aandoet op míjn timing. Daar gaat een ieder zijn gang; ook zonder mij. Als ik er ben, ben ik onderdeel meer niet, ik hoef er niets voor te doen. Een miertje draagt mijn broodkruimel weg, tranen worden door de aarde gedronken, niemand die daar met een oordeel van opkijkt. Lekker rustig.
Tja en dan voel ik me wel thuis. Dan voel ik dat het leven zo zwaar nog niet is. Alles is mogelijk en niets hoeft, iedereen doet wat ie moet doen. Wat zou ik moeten doen? Hmmm focussen is mijn ding nog niet helemaal.
En jij?