Nadenken over de zin van het leven.
Ik zoek naar waarheid in vele vormen; kleutergrappen, boekenwijsheid, zelfspot, schoonheid.
Er zijnmensen die inspireren, songteksten, dieren, bomen, films.
Het gedachtegoed van het boek Heksenkind voedt mij telkens weer. Het goede blijven zijn, licht willen brengen, eenvoud en mooie dagelijks rituelen, schoonheid in de dagelijkse rituelen, verbonden zijn met een groter geheel, mensen willen helpen.
Dit w e r k e l i j k leven en geduld met het denken, niet verdwalen aan het leidsel van het ego. Soms voel ik me zoekend als een Mr Bean, na op aarde te zijn gepleurd, andere dagen voel ik me ontvangen en gewenst.
Ik wil niet langer rondrennen in alle windrichtingen, hoofd vooruit, het lichaam, verontachtzamend, op zoek naar…?
Het zoeken voelt soms enerzijds naar een stabiel levensdoel; niet meer zwelgen in emoties, mij geen slachtoffer voelen vanwege…
Wat ik wil is autonoom zijn, authentiek, zelfstandig, onafhankelijk en met mijn hart volledig open, (tref)zeker van mijn richting, vol geduld en kracht. Hoe dit te leven op aarde? Waar ook zoveel haat is onder de mensen.
Hoe te vertrouwen?!
Kunnen we vertrouwen dat de bron van waaruit we komen één van liefde is.
Waarom laat de God of Godin zowel geweld en lelijkheid toe?
‘Gedachten komen van de heilige geest of van het ego lees ik in ‘Een cursus in wonderen’. ‘Alles wat over afscheiding gaat komt van het ego en het ego is nooit tevreden.’ ‘De heilige geest staat voor verbinding.’
Dus zijn we God als we Liefde Zijn? En is de rest vergeten dat we God kunnen zijn?
Maar wanneer ben je dan actief en wanneer ontvankelijk, rustend in je Zijn?
Elk moment zijn er (oneindig) veel mogelijkheden.
Eckhart Tolle leeft niet afgestemd op wat híj van het leven wil. Maar op wat het leven / universum van hem vraagt.
Voel jij wat het leven van je vraagt?
Mijn ideaal is het individuatie proces zoals Jung omschrijft; dat mijn innerlijk één is met wat ik aan de buitenwereld laat zien. Sommige kanten van mijzelf kan ik (soms) moeilijk accepteren en stoei met het wel of geen ruimte geven aan deze delen. Ik zou ze kunnen benoemen als boos / ongeduldig / ongelukkig / een angstig innerlijk kind.
Die delen zijn zichtbaarder geworden sinds ik moeder ben. Voorheen benaderde ik het leven rationeler, dacht ik te kunnen ‘winnen’, moeder zijn dwingt me tot overgave, veel in het leven blijkt niet maakbaar.
Voel maar mee; keizersnede, onvoorspelbare eindeloze darmkrampjes van mijn zoon Dante, slapeloze nachten, mijn emotionele binding, de beschikbaarheid die hoort bij het geven van borstvoeding. Van wie is mijn lichaam?
Wat leert het leven ons?
Hoe laat het leven zich door jou en mij leven?
Een kind geeft een andere kijk op het leven, ‘alleen praktisch plannen’ is vaak niet meer haalbaar, voor jezelf zorgen niet meer het hoogste goed.
Waar vraagt het leven dan?
Voor mij blijft het een uitdaging om de balans te vinden in innerlijk bij mijzelf blijven en vanuit daar (re)ageren op wat er om mij heen gebeurt. Ik ben mijn sensitiviteit meer en meer gaan toelaten. Mijn ‘eigen’ koers varen blijft van belang; aandacht geven aan elementen in het leven die ik belangrijk vind. Maar waar het voor dient?
Eckhart Tolle stelt; ‘het enige werkelijke is ‘het moment”.
In mijn werk lukt het vaak om samen te vallen met het moment. Niet omdat ik het zo plan maar wel door me over te geven aan een stroom die ik niet perse kan uitdrukken maar wel kan voelen, het begint met vertragen.
Wanneer er drukte/ veel mensen om mij heen zijn blijkt het ‘er zijn’ niet vanzelf te gaan, als ik mij overprikkeld voel ga ik mij vaak verzetten tegen dat wat ‘is’.
Laatst was ik bij Estatic Dance in Amsterdam, ik vond het heerlijk om te dansen met mijn ogen dicht. Bezig mijn spieren en gevoel aandacht te geven op de meest prachtige muziek. Dansen met je ogen dicht met mensen om me heen, bleek anders te werken dan in mijn huiskamer, omdat ik niet wist;
Welke muziek er komen zou;
Het extra spannend was om te ontspannen en mij veilig te weten met mensen om me heen die ik niet kon zien en niet ken.
Veranderingen, onvoorspelbare weersomstandigheden, de stormen van het leven; het is er.
Je kracht en flexibiliteit worden getest op levensgebieden die je van te voren niet (constant) zelf uitkiest.
Het leven kan vermoeiend, pijnlijk, grappig, somber, mooi zijn,
en nog oneindig andere ervaringen;
uiteindelijk is dat misschien wel de enige bedoeling ervan;
Ervaren.
Op je eigen unieke manier betekenis geven, in alle kleuren van de regenboog én in het donker. Delen, steunen, doen wat je kan, wie je bent en daar de zin van voelen, stap voor stap, naar?
Liefde toch?