Ik heb tijd voor mijzelf.
Patronen dringen zich op; weer naar de keuken lopen voor chocola,
nog één kopje koffie, (te dure) spullen kopen online, moet ik niet naar de stad?
Deze rusteloosheid, maakt dat ik weg wil, hier van weg wil maar waar naartoe?
Ik weet dat ik nu stil kan zitten om oprecht aan mij zelf te vragen;
‘Wat is mijn werkelijke behoefte?’.
Ik doe het, ik ben dit gedrag zat, het werkt niet.
‘Buitenlucht’ komt er,
‘aarding’
en
‘mij zelf de ruimte geven met weids uitzicht’.
In mijn werk focus ik mijn aandacht. Daar kan ik moeiteloos met mij zelf verbinden en contact maken met de ander.
Het geeft me energie en levenslust, en soms, nu dus, stijg ik er een beetje van op; zoveel informatie, inspiratie.
Mijn associatief vermogen welk op volle toeren draaide
omdat we vanuit creativiteit met de psyche en het onderbewuste werken.
Ik merk dat ik weer rust mag vinden en terug mag komen in mijzelf.
Ah heerlijk
nu ik dit schrijf regent het ineens keihard,
zo’n klaterend geluid dit gekletter op het raam en het dak ernaast,
de wind die door het open raam door het huis blaast, het geeft me lucht.
…
Net naar buiten gegaan,
daar nog steeds aan het voelen, aan het aarden,
ik vroeg mij zelf; zal ik een stuk gaan wandelen?
Ik zag de zon met de grote wolk ernaast, vol regen en daar wilde ik niet in.
Toen op het bankje gaan zitten om de zon in haar korte glorie te ontvangen.
Genietend van dat
en het naar de blaadjes kijken, die cirkels raasden in de wind.
Mijn lichaam bewogen, naar spanning ge-ademt,
mij losgeschud.
Ik zoek spanning op in de beweging en blaas haar zachtjes uit. Fijn om zo bezig te zijn; het omarmen en zachtjes los laten. Elke dag wordt de spanning een beetje minder en soms weer meer alsof ik me schrap zet op de momenten dat ik me lijk te stoten aan het leven;
en haar kracht en de confrontatie met mijn eigen wil, die iets anders lijkt te willen als te pijnlijk ervaar.
Dan sla ik haar op, tegen beter weten in.
Tijdens het bewegen krijg ik zin om te schrijven. Ik blijf hier nog even, het gaat zo lekker, het wordt haast een dans. Vind het jammer dat ik een rode jurk aan heb en geen groene, liever was ik nog even onzichtbaar en één tussen en met de cirkelende groene blaadjes.
