Ze kwam in mijn leven toen ik zestien was en leerde me het verschil tussen mijn binnen en buiten ik. Later begreep ik hoe in lijn dat was met het opstellingen werk waar ik vanaf mijn 21ste mee in aanraking kwam en verder in ben gaan studeren.
Deze “ikken’ kun je leren kennen door aan je zelf te vragen; Hoe gedraag ik me bij de mensen met wie ik om ga; wat is het verschil bij de ene en de andere persoon?
Hoe gedraag ik mij bij ieder van mijn ouders?
Welke mensen doen mijn overtuigingen wankelen?
Zoals je voelt ben je op deze manier wanneer je de ruimte neemt voor de antwoorden echt te voelen, al een soort mini opstelling aan het doen.
Wil je je nog bewuster worden, dan kun je op een A4 blaadje “Binnen ik” op schrijven en op nog 1 “Buiten ik”. Je legt ze neer in de ruimte. En maak vervolgens een stapeltje van A4’tjes waar je per blad de namen op schrijft naar wie je nieuwsgierig bent hoe je daar intern en extern op reageert.
Plaats er 1 op een intuïtieve plek in de ruimte toz van je 2 “Ikken”. bv je vader.
Ga op je “binnen ik” staan en voel wat er in je lijf gebeurt. Laat je hoofd niet de leiding nemen maar vraag je zelf, wat voel ik in mijn lijf als ik contact maak met de energie van mijn vader. Registreer ook waar je hem in de ruimte hebt neergelegd. Voel hoe je lichaam reageert, voel hoe je je voelt op deze plek.
Ga dan op je buiten ik staan en doe hetzelfde. Ook interessant kan zijn wat er gebeurt in je lijf als je je een A4 met daarop “moeder” in de ruimte legt.
Nog een ‘techniek’ van deze vriendin is om jaarlijks een portret/pasfoto van jezelf te maken. Je gezicht spreekt boekdelen,
hoe staan je ogen (links emotioneel, rechts rationeel) hoe is het gesteld met je huid, welke indruk krijg je van de foto en klopt die met hoe je je destijds voelde?
Zelf vind ik het interessant om in de rol van waarnemer te stappen,
alsof je als een vogel van buiten naar jezelf kijkt.
Dan observeer ik mijn lichaamshouding,
is mijn houding/ ruggengraat recht?
Hoe sta ik,
loop ik,
zit ik (benen over elkaar of voetzolen stevig op de grond?
Hoe zit je op je fiets, of rijdt je auto?
Hoe voel ik me als ik met iemand praat, waar zit mijn ademhaling, voel ik mijn eigen buik?
Deze vragen kun je jezelf stellen,
dan weet je waar je spanning kunt omarmen er doorheen ademen, het welkom heten, dat scheelt levens energie.
Mijn ‘binnen ik’ was lang niet altijd het vrolijke meisje wat ik aan de buitenwereld toonde.
In mijn leven domineerde mijn ‘buiten ik’, ik plande zoveel mogelijk afspraken op één dag.
Tot ik besefte dat ik enorm veel eigenwaarde uit ‘nuttig bezig zijn’ haalde, dit had ik schrikwekkend genoeg overal in door gevoerd.
In vriendschappen zat ik vaak ongewild vast in een therapeuten rol, de faciliteerde, grenzeloze luisteraar, wat zorgde voor disbalans, ik putte mijzelf uit.
Kortom, ik kon mijn aandacht moeilijk bij mijn ‘zelf’ houden, uitreiken, dat deed ik automatisch.
De manier was niet ontspannend en niet vervullend, er zat te weinig rust of keuze in.
Soms voelde ik me zo leeg dat ik dit probeerde te compenseren met eten.
Toen ik zag wat ik uit de weg ging heb ik “alleen Zijn” ruimte in mijn leven gegeven.
Eerst was het bewustzijn, de echte verandering in mijn dagelijks leven kwam toen ik in een boshuisje kon wonen.
Wat ik gewonnen heb met deze omkeer van buiten naar binnen is dat ik mijn (soms subtiele) angsten in de ogen ben gaan aankijken en doorvoelen, dus gaan landen in mijzelf. Niet meer wegrennen en met andere zijn om mijzelf niet te hoeven voelen.
Nu kan ik écht genieten van alleen zijn en tegelijkertijd meer van samenzijn. Gaandeweg mij meer echt ben gaan open vanuit authenticiteit, waar gevoelde en uitgesproken grenzen onderdeel van zijn. Nu ik de grenzen in mijn zelf verken, ken ik mijzelf beter en dat voelt fijn.
Er is een fundering om naar terug te keren.
Tuurlijk heb ik mijzelf te herinneren maar uiteindelijk is het simpel; volledig ademen naar mijn buik en bekken.
Mijn binnen en buiten ik lopen nu hand in hand.
