Mijn geliefde en ik zijn begonnen met de ‘Wim hof’ methode,
met de week ‘bouwen we op’.
We doen het thuis en dat past me; zonder poespas s’ochtends richting je matje lopen.
Na dag 2 weten wat je te doen staat; het simpele ritme volgen van wat je al kent.
Opbouwen met vallen en opstaan,
met Dante van zes naast me die even meedoet met ‘de vijf Tibetanen’ aan mijn neus kriebelt, grenzen opzoekt tot ik duidelijk maak wat ik wel en niet wil.
Een dag overgeslagen omdat ik moe en chago was. Ik herken dat mijn vrouwelijke energie toe wil geven aan Zijn ipv me zelf uit te dagen, grenzen op te zoeken.
We doen;
‘De vijf Tibetanen,
gevolgd door yoga
en dan herhalen we de volgende cycli;
Op een snel tempo in en uitademen ademen,
erna zolang mogelijk je adem inhouden (je ademt uit als je eraan begint)
je lichaam zit boordevol zuurstof waarmee zij moeiteloos zo’n 1,5 a 2 minuten kan.
Nu na 1,5 week een beetje grens oprekken; resultaat het gevoel dat je elke dag ervaring kunt verruimen, wanneer jij wilt.
Dan onder de koude douche, een koud meertje in of in een koud ijsbad zo je wilt..
Wat ik dacht te weten over mij zelf;
‘Ik hou niet van kou’,
‘Ik hou niet van moeten.’
‘Ik hou van vrijheid en van een sterk en flexibel lichaam’,
‘ik wil in bed bed liggen tot ik me enigszins opgeladen voel’.
Mijn zoon wordt vaak s’nachts wakker, en ik dan ook.
Ik dacht nooit uit vrije wil om 6:30 op te staan, voor niemand niet.
Nu kijk ik uit naar deze 45 minuten, het voelt als levenskracht opwekken. Hoe confronterend het ook is als ik opmerk dat ik ergens niet bij kan; Een fijn gevoel in mijn lichaam, ruimte in mijn adem (het leven zelf?). Signaleer ik ook dat achter die grens van verkramping meer ruimte en vrijheid is.
Soms klink mijn adem raspend en start ik met geringe energie om überhaupt vol in te willen ademen. Ik leer mij zelf dat ik, ipv MOET, mijzelf deze ademhaling GUN. En dat het niet niet elke dag ‘lekker smooth’ te gaan;
Het is net als het leven zelf, dat is ook beweging. Eb en vloed; volle maan en nieuwe maan. Bloeiende bodem en winter.
Wat ik weet;
Zolang we leven ademen we.
Zonder adem; geen Leven.
Met je adem
baan je als het ware je eigen weg door het leven heen. Of je er nou bij stilstaat of niet. Je ontmoet daarin;
Pijn, weerstand, kou, overtuigingen, vreugde, expansie.
Door bewust te ademen geef ik mijzelf RUIMTE.
Ik leer door het leven heen te ademen, welke verschijning vormen en overtuigingen ik ook tegen kom.
Ik hoop gedurende de dag mijzelf te HERINNEREN mijn lichaam en adem niet onnodig te blokkeren in triggerende situaties,
niet meer vast te zetten maar dan juíst mijn adem te verdiepen.
ADEMEN kun je zien als metafoor voor de LIEFDE toelaten, jezelf te vullen met liefde, je levensadem of je ziel wilt je lichaam immers bewonen en het leven VOL toelaten.
Want op het moment dat je adem of je ziel je lichaam verlaat ben je dood.
Je zelf én het leven
met het IN ademen toe te laten, omarm ik het leven en koester ik mij zelf.
met het UIT ademen laat ik opgeslagen pijn en spanning en afvalstoffen los.
Ik voel mijn spieren ontspannen en verkramping uit mijn lichaam stromen.
Met uitademen leer je los te laten en in te zien dat leven altijd in beweging is,
net als de zee, eb en vloed.
We kennen allemaal de ervaring van in de kou gezet worden. Een bewuste herinnering van toen je…
zoals ik, niet mee mocht doen met voetballen omdat ik hun jongere zusje was? De momenten dat je niet werd uitgekozen door de juf, je partner tegen je schreeuwde, iemand iets lelijks tegen je zei, wat jij nu nog steeds weet ook al is het al 15 jaar geleden.
Het heeft zich allemaal in jou lijf opgeslagen. Dat kom je weer tegen, in een herinnering of als je invoelt op je lichaam in het hier en NU en met de adem voel je dan dat je lichaam er NU wel voor klaar is de verkramping los te laten.
Ik voel me minder in de kou gezet omdat ik haar VRIJ WILLIG opzoek.
Stapje voor stapje..
Ze was er altijd al, de kou, de pijn, in alle mensenlevens, al decennia lang, inherent aan het bestaan..
Ik wilde haar niet, ik wilde dat het even alleen maar licht en warm en vol liefde was,
nu weet ik dat het leven VAN ALLES is.
Door de kou op te zoeken en tegen haar te zeggen ‘ik ontvang je’ ervaar ik dat ze langzaam mijn vriend wordt. Ik open me voor haar en ik voel ‘Ik kan dit aan’ ik kijk onder de warme avond douche al een pietsje uit naar onze ontmoeting de volgende ochtend en hoe ik ‘a LIFE’ ik me dan voel.
Mijn doel is dat ik op een dag overvallen wordt door de kou, wanneer weet ik niet 🙂
en dat ik haar dan inmens lief heb
dat ik voel en weet dat zij levenskracht is,
ook al schrik ik misschien nog een seconden van haar intensiteit
~zoals met de sprong in het koude meertje of van de ‘rot opmerking’~
dat ik bij beiden simpelweg voel
ze is er, net als ik,
ze zegt niets over mij
en mijn eigen waarde
ze laat me de staat zien
van wat ik ontmoet
en of mijn eigen wijze mama vleugels haar kunnen omarmen
als part of life
we mogen er zijn,
wij ZIJN het LEVEN.
